چراغی در دستم

نمی دونم چی چی برابرم

دارم می گردم

*

دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر

کز دیو  و دد ملولم و انسانم آرزوست

حکیم در بحر فکر اوفتاده بود*

گفتم:

برای چه؟

گفتم:

چه برای چه؟

گفتم:

برای چه  آمدم دنیای مجازی؟

گفتم:

چون دنیای واقعیت بهت حال نمی داد

گفتم:

برای چه دیگر با اینترنت حال نمی کنم

گفتم:

لابد دنیای واقعیت داره بهت حال میده!!!

*

تا دل به مهرت داده ام

در بحر فکر افتاده ام

چون در نماز استاده ام

گویی به محراب اندری