سلام دوستان...

آیا شما نیز چون من القاب و عناوینی را که هنگامی نینیت(نی نی بودن)بدانها مفتخرمان می فرمودند

 به خاطر دارید؟(من از تمام دوران کودیکم بواسطه ی حافظه ی قشنگم همینا را یادم میاد!)

اینها  تاثیر زیادی روی ما داشتن و ما سرسری میگرفتیم.در صورتیکه تمام زندگیمان را همینها

شکلیدند.برای مثال به این القاب محبت آمیز توجه بفرمایید:

چم چمی(چشمان من...چشمان من)

گپ گپی(ای صاحب لپ های بزرگ)

فرفری(ای صاحب موهای فرفری)

قلقلی(ای گرد و قلمبه)

تر تری(ای کسی که صدای گوزهایت لرزه بر اندام دشمن می اندازد)

...س ...سی

دم دمی(ای دهان من ...ای دهان من)

...

و از میان این همه القاب و عناوین دمدمی روی ما ماند و ما دمدمی شدیم!!!

این بود انشای من.

با کدام یک از دیدگاه های زیر موافقید؟

۱.وقتی ریده ام باید پاکش کنم

۲.وقتی ریده ام نباید پاکش کنم(چون ممکن است بدتر بشود)

۳.وقتی ریده ام ریده ام دیگر

پاسخ های خود را در قالب کامنت رها فرمایید.اگر خواستید دلایل خود را نیز ارائه دهید.

با تشکر.حکیم